Cambridge Üniversitesi gökbilimcilerinin yürüttüğü geniş çaplı modellemeler, yaşamın temel maddelerini barındıran kuyruklu yıldızların gezegenimize ulaşma senaryosunun tahmin edilenden çok daha düşük bir ihtimal olduğunu kanıtladı.
Uzaydan gelen gök cisimlerinin Dünya'daki canlılığın başlangıcına öncülük ettiği görüşü, bilimsel camianın uzun süredir üzerinde durduğu bir konu. Hidrojen siyanür gibi yaşamın yapı taşları arasında yer alan kimyasalların kuyruklu yıldızlarda mevcut olması, bu teorinin güçlü argümanlarından birini oluşturuyordu. Ancak Cambridge Üniversitesi'nden Richard Anslow ve ekibi, bu popüler fikrin gerçekçi boyutlarını ortaya koyan yeni bir çalışma yayınladı.
Bilim insanları, gezegenin ilk dönemlerindeki çarpışma dönemini modellemek amacıyla tam 100 bin simülasyon gerçekleştirdi. Bu sanal deneylerde, kuyruklu yıldızların taşıdığı hidrojen siyanürün Dünya'ya sağlam bir şekilde ulaşıp ulaşamayacağı incelenitti. Elde edilen bulgular şaşırtıcı nitelikteydi; denemelerin yüzde 54'ünde gök cisimlerinin yeterince kimyasal madde taşıyamadığı belirlendi. Atmosfere nüfuz eden kuyruklu yıldızlar, çarpma sırasında parçalanarak ısı etkisiyle içeriklerini kaybediyor veya okyanuslarla temas ederek kritik maddelerin dağılmasına neden oluyordu.
Diğer yüzde 46'lık kesim, başarılı bir taşıma imkânı sunsa da, bu durumun canlılığın ortaya çıkması için son derece sınırlı ve zayıf bir zaman penceresi açtığı vurgulandı. Uzmanlar, bu sürecin kusursuz bir açı ve zamanlamayla gerçekleşmesi gereken, milyonda bir ihtimallik bir rastlantı olduğunu belirtiyor.
Dünya için bu olasılık düşük görünse de, çalışmanın en çarpıcı sonuçları diğer gezegenler için alındı. Mars'ın daha hafif atmosfer yapısı ve daha yavaş çarpma hızları, kuyruklu yıldız kaynaklı kimyasal transfer açısından Dünya'ya kıyasla beş kat daha elverişli şartlar sunuyor. Öte yandan Venüs'ün kalın atmosferi, yüzeye inen tüm kuyruklu yıldızları tamamen yok ederek bu tür bir taşınmayı engelliyor.
Bu veriler kuyruklu yıldız hipotezini tamamen geçersiz kılmasa da, Dünya'daki yaşamın kökeniyle ilgili mevcut kabulleri sorgulatıyor ve bu senaryonun olağanüstü bir şansa dayandığını gözler önüne seriyor.
